PEDR’AMIGO DE SEVILHA
(sécs. XIII e XIV)
Quand’eu un dia fui en Compostela
en romaria, vi uma pastor
que, pois fui nado, nunca vi tan bela,
nen vi outra que falasse milhor;
e demandei-lhi logo seu amor
e fiz por ela esta pastorela.
Dixi-lh’eu logo: «Frermosa poncela,
queredes vós min por entendedor,
que vos darei boas toucas d’Estela
e boas cintas de Rocamador
e d’outras doas, a vosso sabor,
e fremoso pano pera gonela?»
E ela disse: «Eu non vos queria
por entendedor, ca nunca vos vi,
se non agora, nen vos filharia
doas, que sei que non son pera mi,
pero cuid’eu, se as filhass’assi,
que tal á no mundo a que pesaria.
E se veess’outra, que lhi diria,
se me dissesse “ca per vós perdi
meu amigu’e doas que me tragia”?
eu non sei ren que lhi dissess’ali;
se non foss’esto de que me temi,
non vos dig’ora que o non faria».
Dix’eu: «Pastor, sodes bem razõada,
e pero creede, se vos non pesar,
que non est oj’outra no mundo nada,
se vós non sodes, que eu saiba amar;
e por aquesto vos venho rogar
que eu seja voss’ome esta vegada».
E diss’ela come bem ensinada:
«por entendedor vos quero filhar
e pois for a romaria acabada,
aqui, d’u soo natural, do Sar,
cuido-m’eu, se me queredes levar,
ir-m’ei vosqu’e fico vossa pagada».
Jogral, localizado no Repartimento de Jerez de la Frontera em 1268 e em 1285 documentado como testemunha de um testamento em Sevilha. Frequentou a corte de Afonso X, onde participou no coro de maledicências sobre e contra Maria Perez Balteira e outras soldadeiras.
A cantiga é um bom exemplo de pastorela elaborada a partir do modelo occitânico e oitânico.
Glossário: “demandei-lhe”: pedi-lhe; “poncela”: donzela; “entendedor”: amante; “doas”: dons, presentes; “gonela”: saia, saiote; “filharia”: aceitaria; “ren”: coisa; “vegada”: vez; “d’u soo natural”: onde nasci; “vossa pagada”: de vós satisfeita.

