O debuxante esboça um auto-retrato
Este atlas, que aquí vos trago, não presta,
não foi realizado por reinel, vaz dourado
ou por outro mestre na arte de debuxar.
É um atlas confuso e mal iluminado,
mas sou o único debuxante que ainda resta
da gesta de quinhentos – ouviram falar?
Cobra mordendo a cauda – começo e fim,
a cobra é o mapa do tal mundo obscuro
que sinto existir dentro de mim
desde que deixei o cais do futuro…
Em suma – não adianta avançar nesta conversa:
o mapa não presta, eu não sou bom e vice-versa.
Carlos LOURES: O atlas iluminado. Manual de poemonáutica. “Confissões de um debuxante de cartas de marear. O debuxante esboça um auto-retrato“
El dibuixant esbossa un autoretrat
Aquest atles, que us porto, val ben poc,
no és obra de reinel, de vaz dourado
ni de cap altre mestre en l’art de dibuixar.
És un atles confús i mal il·luminat,
Sóc, però, el dibuixant, l’únic que en resta,
d’aquells cinc-cents –n’heu sentit a parlar?
Serp que es menja la cua – principi i fi,
el serpent és el mapa d’aquest món obscur
que sento que existeix en el meu si
d’ençà que vaig deixar el moll del futur…
En resum – no té sentit seguir aquesta conversa:
el mapa no val res, jo no sóc bo i viceversa.
Carlos LOURES: L’atles il·luminat. Manual de poemonàutica. “Confessions d’un dibuixant de cartes de navegar. El dibuixant esbossa un autoretrat”
Traducció: Josep A. Vidal

