UMA CARTA DO PORTO – Por José Fernando Magalhães (603)

 

DIA MUNDIAL DA LÍNGUA PORTUGUESA 2024

 

 

DA MINHA LÍNGUA VÊ-SE O MAR

Da minha Língua vê-se o mar

Assim Virgílio o afirmava,

Reflexo da Alma e da cultura do meu Povo.

Na minha Língua vejo marinheiros zarpar

Levando o rumor que já tardava

Às descobertas do Mundo Novo.

Bravos navegantes desbravaram Mundo

Levando a Língua mãe a novas paragens

Em frágeis naus, geradas na barra da Foz do Douro,

Combatendo ideias feitas, mares sem fundo

Ondas alterosas, estreitas passagens

E deuses adversos de mau agouro.

Que bela Língua, e singular

Cada um por sua conta lançava

Com cheiro e sabor novo

Com prosa e verso no ar

Espalhando por terra brava

O Português falado deste Povo.

São mais de duzentos os milhões, falantes

Desta língua tão bela, apetecível,

Espalhada pelos muitos cantos do Mundo.

Palavras nossas, novas ou de antes

Língua Lusa, encantadora, invencível

Que mudou gentes pelo seu dizer fecundo.

——

DE LA MIE LHÉNGUA BEI-SE L MAR

 

De la mie lhéngua bei-se l mar

Assi Bergílio lo dezie,

Speilho de l’alma i de la cultura de l miu Pobo.

Na mie lhéngua beio marenheiros a scapar

Lhebando l zunido que yá tardaba

A las çcubiertas de l Mundo Nuobo.

Balientes nabegadores amansiórun Mundo

Lhebando la Lhéngua mai a nuobos paradeiros

An andebles naus, nacidas na barra de la Foç de l Douro,

Batalhando eideias feitas, mares sien fondo

Óndias ancapelhadas, caminos antriçadeiros

I diuses de l contra i mal aguiro.

Que guapa Lhéngua, i ancumparable

Cada qual por sue cuonta atiraba

Cun cheiro i gusto nuobo

Cun prosa i berso al aire

Spargindo por tierra braba

L Pertués falado deste Pobo.

Son más de duzientos ls melhores, falantes

Desta lhéngua tan guapa, antolhada,

Spargida pulas muitas squinas de l Mundo.

Palabras nuossas, nuobas ou d’atrás

Lhéngua Lusa, ancantadora, imbencible

Que demudou gentes pul sou dezir fecundo.

Traduçon: ALCM – Associaçon de Lhéngua i Cultura Mirandesa

——

DESDE A MIÑA LINGUA VESE O MAR  (Galego)

Desde a miña Lingua vese o mar
Así Virgilio o afirmaba
Reflexo da Alma e da cultura do meu Pobo.
Na miña Lingua vexo mariñeiros partir
Levando o rumor que xa tardaba
Aos descubrimentos do Mundo Novo.

Bravos mariñeiros desbravaron mundo
Levando a Lingua nai a novas paradas
En fráxiles naves, xeradas na barra da Foz do Douro,
Combatendo ideas feitas, mares sen fondo
Ondas alternas, estreitas pasaxes
E deuses adversos de mal agoiro.

Que bela Lingua, e singular
Cada un pola súa conta lanzaba
Con cheiro e sabor novo
Con prosa e verso no ar
Espallando por terra brava
O Portugués falado deste Pobo.

Son máis de douscentos millóns, falantes
Desta lingua tan bela, apetecíbel,

Espallados polos moitos recunchos do mundo.
Palabras nosas, novas ou de antes
Lingua Lusa, encantadora, invencíbel
Que mudou xentes polo seu dicir fecundo.

Traducida ao galego por: Ana Belén Bande Domínguez

                                    Licenciada en Filoloxía Hispánica e Galaico-Portuguesa

 

OBS – poema e respectivas traduções publicados no livro
“A SECRETA VIDA DAS PALAVRAS À CHUVA”
Dezembro de 2023
porto

 

 

 

 

 

Leave a Reply