
DIA MUNDIAL DA LÍNGUA PORTUGUESA 2024
DA MINHA LÍNGUA VÊ-SE O MAR
Da minha Língua vê-se o mar
Assim Virgílio o afirmava,
Reflexo da Alma e da cultura do meu Povo.
Na minha Língua vejo marinheiros zarpar
Levando o rumor que já tardava
Às descobertas do Mundo Novo.
Bravos navegantes desbravaram Mundo
Levando a Língua mãe a novas paragens
Em frágeis naus, geradas na barra da Foz do Douro,
Combatendo ideias feitas, mares sem fundo
Ondas alterosas, estreitas passagens
E deuses adversos de mau agouro.
Que bela Língua, e singular
Cada um por sua conta lançava
Com cheiro e sabor novo
Com prosa e verso no ar
Espalhando por terra brava
O Português falado deste Povo.
São mais de duzentos os milhões, falantes
Desta língua tão bela, apetecível,
Espalhada pelos muitos cantos do Mundo.
Palavras nossas, novas ou de antes
Língua Lusa, encantadora, invencível
Que mudou gentes pelo seu dizer fecundo.
——
DE LA MIE LHÉNGUA BEI-SE L MAR
De la mie lhéngua bei-se l mar
Assi Bergílio lo dezie,
Speilho de l’alma i de la cultura de l miu Pobo.
Na mie lhéngua beio marenheiros a scapar
Lhebando l zunido que yá tardaba
A las çcubiertas de l Mundo Nuobo.
Balientes nabegadores amansiórun Mundo
Lhebando la Lhéngua mai a nuobos paradeiros
An andebles naus, nacidas na barra de la Foç de l Douro,
Batalhando eideias feitas, mares sien fondo
Óndias ancapelhadas, caminos antriçadeiros
I diuses de l contra i mal aguiro.
Que guapa Lhéngua, i ancumparable
Cada qual por sue cuonta atiraba
Cun cheiro i gusto nuobo
Cun prosa i berso al aire
Spargindo por tierra braba
L Pertués falado deste Pobo.
Son más de duzientos ls melhores, falantes
Desta lhéngua tan guapa, antolhada,
Spargida pulas muitas squinas de l Mundo.
Palabras nuossas, nuobas ou d’atrás
Lhéngua Lusa, ancantadora, imbencible
Que demudou gentes pul sou dezir fecundo.
Traduçon: ALCM – Associaçon de Lhéngua i Cultura Mirandesa
——
DESDE A MIÑA LINGUA VESE O MAR (Galego)
Desde a miña Lingua vese o mar
Así Virgilio o afirmaba
Reflexo da Alma e da cultura do meu Pobo.
Na miña Lingua vexo mariñeiros partir
Levando o rumor que xa tardaba
Aos descubrimentos do Mundo Novo.
Bravos mariñeiros desbravaron mundo
Levando a Lingua nai a novas paradas
En fráxiles naves, xeradas na barra da Foz do Douro,
Combatendo ideas feitas, mares sen fondo
Ondas alternas, estreitas pasaxes
E deuses adversos de mal agoiro.
Que bela Lingua, e singular
Cada un pola súa conta lanzaba
Con cheiro e sabor novo
Con prosa e verso no ar
Espallando por terra brava
O Portugués falado deste Pobo.
Son máis de douscentos millóns, falantes
Desta lingua tan bela, apetecíbel,
Espallados polos moitos recunchos do mundo.
Palabras nosas, novas ou de antes
Lingua Lusa, encantadora, invencíbel
Que mudou xentes polo seu dicir fecundo.
Traducida ao galego por: Ana Belén Bande Domínguez
Licenciada en Filoloxía Hispánica e Galaico-Portuguesa
OBS – poema e respectivas traduções publicados no livro
“A SECRETA VIDA DAS PALAVRAS À CHUVA”
Dezembro de 2023
porto

